Kuchnia wielkopolska, podobnie jak wiele innych kuchni regionalnych, oparta była przez wieki na potrawach z pszenicy, jęczmienia i prosa. Mąkę żytnią, którą tu często stosowano, nazywaną mąką rżaną. Była składnikiem popularnej zupy nawarki. Mąkę wrzucano na wrzątek, rozbijano ją i zalewano mlekiem. Popularnymi warzywami, które stawały się podstawą dań, były rośliny strączkowe, kapusta, marchew, rzepa, brukiew i pasternak. Uwłaszczenie chłopów pod zaborem pruskim, jakie na tym terenie odbyło się dość wcześnie, wpłynęło silnie na odmienność kuchni wielkopolskiej. To sprawiło, że wielkopolska wieś zaczęła poszerzać swój jadłospis. W wieku XIX popularny stał się ziemniak. zwanych tutaj pyrami. Pyry były głównym składnikiem zupy o wdzięcznej nazwie ślepe ryby. Ze startych ziemniaków przygotowuje się także zupę rzadkie pyrki (ziemniaki krasi się słoniną, zaprawia mlekiem, maślanką lub śmietaną i rozprowadza w wodzie), a także plyndze, czyli placki ziemniaczane. Kluski z ziemniaków i mąki krojone na ukos, czyli na cięte na szagę (szagówki), klusek nugusów czy placka zwanego Bambrzakiem (podawanego na podwieczorek).
Specyfiką Wielkopolski są nie tylko charakterystyczne nazwy dań (np. podawane jako przystawka zimne nóżki nazywane są trzęsionką), ale także serwowanie popularnego rosołu z grochem, fasolą lub kostką z kaszy gryczanej. Na poobiedni podwieczorek podawano szneki z glancem lub babkę poznańską
|
